سبک های معماری

سبک های معماری به عبارت ساده، مجموعه ای از ویژگی­ هایی است که باعث می­ شود یک ساختمان به راحتی قابل تشخیص باشد. یک سبک ممکن است شامل مصالح ساختمانی و حتی روش ساخت باشد. تاریخچه سبک های معماری نشان می­دهد که روند طراحی با توجه به عقاید، ایدئولوژی­ ها و البته فناوری­های موجود در هر دوره تغییر می کند.
در حالی که معماری همچنان در حال رشد و تغییر است، سبک های معماری پیش از این هنوز برجسته هستند. آن ها را می­توان در سراسر جهان از ساختمان­ ها و مساجد گرفته تا موزه­ ها و گالری­ های هنری مشاهده کرد.
امروزه سبک های معماری ابزاری هنری و بیانی است که در قرن­ های گذشته برای بازتاب جامعه به کار می­رفته.
ساختمان ها از ابتدا با نیاز به سرپناه، امنیت، مکان های عبادت، مکان های جماعت و غیره پدید آمده اند. روشی که این نیازها با استفاده از مواد، فضا و مهارت های موجود را برآورده ساخت؛ طیف گسترده ای از تکنیک ها و سبک های ساختمانی را ایجاد کرد.
منشاء پناهگاه های ساخته شده توسط انسان را می توان بیش از 40،000 سال در عصر یخبندان و جلگه سیبری یافت. جایی که بقایای آن از پناهگاه های ساده ساخته شده از پوست حیوانات که بین چوب ها دیده می شود، کشف شده است. این احتمال وجود دارد که سازه هایی از این نوع اولین سکونت گاه ها باشند که توسط انسان ساخته شده اند.
این ساختار های “چادر” در مناطقی که مواد کمیاب بودند، یا در جایی که برای بقا به کوچ نیاز داشتند، رونق یافتند. تغییر آب و هوا باعث ایجاد آهسته از چادر های عشایری به کلبه های دائمی و بالعکس شد و از این رو منجر به ساخت طیف عظیمی از ساختمان ها شد.
برخی از این شکل های عمومی سازه امروزه هنوز در اشکال قابل ملاحظه ای تغییر نکرده است که در سراسر جهان امروزه مورد استفاده قرار می گیرد، به عنوان مثال چادر، کلبه آجری، گل و خیمه (ساختاری که هنوز هم در برخی مکان ها در حال استفاده است).
از طریق نگهداری و شخصی سازی این سازه های اولیه، دکوراسیون معرفی شد، و آنها بیشتر از یک پناهگاه کاملاً کاربردی شدند. با پیشرفت فرهنگ ها و گسترش دانش، فرایند ساخت به یک هنر و صنعت تبدیل شد و “معماری بومی” پدیدار شد.

برای ثبت سفارش و یا دریافت مشاوره تلفنی در حوزه ی طراحی داخلی و دکوراسیون، می توانید در پلتفرم طراحی دکوراسیون و چیدمان داخلی طرح چید از طرح ECO و طرح LUX استفاده کنید، کارشناسان طرح چید با آغوشی باز میزبان شما خواهند بود.

 

 معماری دوران پیش از تاریخ (Prehistoric Architecture):

دوران پارینه­ سنگی یا دیرینه ­سنگی ابتدایی ترین و طولانی­ ترین مرحله­ ی زندگی انسان است.
در این دوران غار ها پناهگاه انسان­ ها بوده است.
همچنین برای نخستین بار اقدام به آفرینش اثر هنری کرده و معمولا در اعماق غارها که محل زندگی عادی بوده کنده کاری ­ها و نقاشی هایی بر روی دیوار­ ها و سقف انجام می دادند که موضوع اصلی آن­ ها را حیواناتی مانند گاو وحشی، گوزن، اسب و … تشکیل می داده است.
از جمله آثاری که از این دوران به جای مانده است میتوان غار لاسکو (Lascaux) در جنوب فرانسه و غار آلتامیرا (Altamira) در اسپانیا و همچنین نمومه ی ایرانی این غارها، غار کیارام در گلستان و غار قلعه کرد در قزوین را نام برد.

سپس در اواخر عصر میان­سنگی دلایل مختلف مانند کشاورزی و تهیه ی غذا به تدریج موجب یکجا نشینی انسان­ ها شد. و در نهایت در عصر نوسنگی انسان­ ها روی محیط تسلط پیدا کردند.
 

  معماری نوسنگی (Neolithic):

در این  دوره انسان ها به جای سازگاری با طبیعت، روی طبیعت کنترل پیدا کردند و به دلایلی مانند بهره­ مندی از منابع طبیعی برای تهیه­ ی غذا، کشاورزی و همچنین اهلی کردن برخی حیوانات و دامداری به جای شکار آن ها؛ انسان ها به یک­جا نشینیِ دائم روی آوردند.
تحول مهم این دوره تغییر محل زندگی انسان از محیط طبیعی به محیط مصنوع است که ساخته شده توسط خودِ اوست.
نقطه شروع خانه­ سازی در این دوره بود و در اواخر دوران نوسنگی بناهای مسکونی از مصالح متنوع­ تر و فنون پیشرفته­ تری ساخته می شدند.
در جنوب و جنوب غربی آسیا، فرهنگ های نوسنگی 10،000 سال قبل از میلاد مسیح ظاهر می شوند، فرهنگ های نوسنگی اولیه در 8000 سال قبل از میلاد در جنوب شرقی آناتولی، سوریه و عراق کنونی وجود دارد. یکی از کهن­ ترین منطقه ه­ای که آثار ساخت بشر در آن دیده می­ شود خاورمیانه است و از جمله­ ی این مناطق می توان به دشت سیلک کاشان اشاره کرد که کهن­ ترین محل سکونت بشر شناخته می­ شود.
مردم نوسنگی در لوانت، آناتولی، سوریه، شمال بین النهرین و آسیای میانه سازندگان بزرگی بودند و از گل آجری برای ساخت خانه ها و روستاها استفاده می کردند. در خانه ها با صحنه های پیچیده انسان و حیوانات گچ کاری شده و رنگ آمیزی شده بودند.
اگرچه بسیاری از خانه های متعلق به تمام دوره های ماقبل تاریخ و همچنین برخی از مدل های خشتی خانه کشف شده اند، که امکان ایجاد بازسازی را فراهم می کند، اما بندرت شامل عناصری می شوند که ممکن است آنها را به هنر مربوط کنیم. برخی از استثنائات در دکوراسیون های دیواری و یافته هایی وجود دارد که به همان اندازه در مناسک و هنرهای نوسنگی اعمال می شود.
 

  معماری بین النهرین (Ancient Mesopotamia Architecture):

در هزاره­ ی چهارم قبل از میلاد تمدن شهرنشینی بین­ النهرین آغاز شد.
ﺳﺎﺧﺖ ﻃﺎق­ های ﺿﺮبی و ﻫﻼلی از ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ اﺧﺘﺮاﻋﺎت ﺳﻮﻣﺮی­ﻫﺎ در ﻣﻌﻤﺎری می­ﺑﺎﺷﺪ.
معماری ﺳﻮﻣﺮی در ﺧﺪﻣﺖ ﻣﺬﻫﺐ و ﻣﻌﺎﺑﺪ ﺑﻮد و ﺷﻬﺮ ﻫﺎی ﺳﻮﻣﺮ در ﺣﻤﺎﻳﺖ از ﺧﺪای ﺷﻬﺮ ﺳﺎﺧﺘﻪ میشد و ﻧﻘﺸﻪ ﺷﻬﺮ ﻫﺎ ﻣﺮﻛﺰﻳﺖ ﺧﺪا را در زندگی ﻧﻤﻮدار می­ﺳﺎﺧﺖ. ﺑﻄﻮرﻳﻜﻪ معابد در ﻣﺮﻛﺰ شهر ها ﻗﺮار می­ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و ﺳﺎﻳﺮ ﺳﺎختمان­ﻫﺎ و ﺧﺎﻧﻪ­ﻫﺎ دور ﺗﺎ دور آﻧﻬﺎ را ﻓﺮا میﮔﺮفتند.
همچنین معابد را که به اعتقاد آن ها منزلگاه خداوند بود در ارتفاعات می­ ساختند.
 از آﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﺳﻮﻣری­ ها ﺑﻨﺎﻫﺎی ﺧﻮد را ﺑﺎ ﺧﺸﺖ ﭘﺨﺘﻪ و ﭼﻮب میﺳﺎﺧﺘﻨﺪ و بر خلاف مصر باستان از سنگ استفاده نمی ­کردند بناها استحکام کافی را نداشت و در نتیجه بیشتر آثار معماری آن ها تا شالوده ­شان فرو ریخت؛ جز ویرانه یا توده­ ای از گل یا خاک از آن ها چیزی ﺑﺮﺟﺎی ﻧﻤﺎﻧﺪ.
 

  معماری مصر باستان (Ancient Egypt Architecture):

چوب در بیابان­ های مصر در دسترس نبوده و خانه­ ها در مصر باستان با گل­ های آفتاب­ پخته ساخته شده­ بودند، همچنین آنها در ساختن هرم­­ ها، مقبره ­­ها، معابد و کاخ ­های خود از گرانیت و سنگ آهک استفاده­ کرده ­اند و این باعث ماندگار شدن بناهای دوران مصر باستان شده است.
مصریان باستان از ملات استفاده نمی­کردند، بنابراین سنگ­ها با دقت بریده می­شدند تا در کنار هم قرار ­بگیرند.
به غیر از اهرام، ساختمان­های مصر با نقاشی، تصاویر حک شده و مجسمه­ های سه بعدی تزئین شده­ بودند که روایتگر داستان فراعنه، خدایان، مردم عادی و دنیای طبیعی گیاهان، پرندگان و حیوانات بودند.
سازندگان در مصر باستان از قوس استفاده نمی­ کردند در عوض برای تحمل وزن بنا، ستون­ ها در نزدیکی یکدیگر قرار می­ گرفتند و فرم و شکل ستون­ ها را اغلب از فرم و شکل کف دست، گیاهان پاپیروس و فرم سایر گیاهان تقلید می­ کردند.
توسعه ­ی فرم هرمی به مصریان اجازه می ­داد مقبره ­های عظیمی برای پادشاهان خود بسازند زیرا وزن زیاد بنا توسط پایه­ ی هرمی گسترده تحمل می شد. همچنین با استفاده از دیوا­ر ­های شیب­دار می­ توانستند به ارتفاعات بیشتری برسند، بنابراین ﻣﺼری­ ها ﻣﻌﻤﺎری ﺧﻮﻳﺶ را ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﺟﺮم و ﺣﺠﻢ ﻫﺎی ﻏﻮل آﺳﺎ بنا می کردند.
اینکه چگونه مصریان باستان قادر به ساختن این سازه­ های عظیم با استفاده از ابزار های ابتدایی بودند برای ما هنوز یک راز است.

 

  معماری اسلامی (Islamic Architecture):

معماری اسلامی شامل چهار نوع بنای اصلی است: مسجد، مقبره، کاخ و قلعه.
عناصر مهم در معماری اسلامی شامل موارد زیر است:
  •  طاق که دارای یک قله برجسته بوده و قوام و زیبایی خاصی به آن می­ بخشد.
  •  گنبدها که معمولاً در مساجد و کاخ ­های بزرگ استفاده می­ شدند.
  •  مناره که برج بلند و نازکی است و برای دعوت مسلمانان به نماز استفاده­ می­ شود.
تزئیناتِ سطوح که اغلب روی سقف­ ها، دیوار ها و در های ساختمان ­های مهم حک شده ­اند، شامل الگو هایی از اشکال هندسی مختلف برای ایجاد طرح ­های تکراریِ رنگارنگ و جالب و یا خوشنویسی آیاتی از قرآن یا سخنان و گفته­ های افراد مهم دینی است.
حیاط­ ها و باغ ­ها بخش مهمی از معماری اسلامی بودند به طوری که بسیاری از ساختمان­ ها دارای حیاط یا باغی بودند که مردم می­ توانستند در آن استراحت کنند.
مسجد بهترین نمونه از معماری اسلامی است که شامل قوس ­های برجسته، گنب دها و حیاط­ ها  است.
همچنین رهبران اسلامی یا خلفا کاخ­ های بزرگی برای خود می­ ساختند که دارای برج­ ها و دیوار های بلند برای محافظت بودند.

 

  معماری شرقی (Oriental Architecture):

معماری شرقی عمدتا به سبک های معماری متولد شده در کشور های آسیایی مانند چین و ژاپن اشاره دارد که این معماری به جای ارتفاع، بر عرض یک ساختمان متمرکز است.
 

  معماری چینی (Chinese Architecture):

در معماری باستانی چینی از چوب استفاده می کردند و سازه ­ها از نظر ظاهری زیبا و ساده و همچنین انعطاف پذیر بودند.
ساختمان­ های باستانی چین منعکس کننده ­ی طبقات اجتماعی آن دوران است به طوریکه مدل و مساحت ساختمان، سبک، رنگ و مواد ﺗﺰئینی باید با مرتبه­ ی اجتماعی ساختمان سازگار باشد و ارزش اجتماعی آن را نشان دهد.
رنگ به کار رفته در این ساختمان­ ها غالباً قرمز و مشکی و زرد بوده و با توجه به نوع ساختمان رنگ آن نیز متفاوت می شد. مثلا رنگ غالب معابد قرمز بوده است و در بعضی ﻣﻌﺎﺑﺪ از ﺷﻴﺸﻪ­ﻫﺎی رنگی ﻧﻴﺰ در ﺗﺰﻳﻴﻨﺎت اﺳﺘﻔﺎده میﻛﺮدﻧﺪ.
آن ها در این ﺑﻨﺎﻫﺎ ﺗﺰﻳﻴﻨﺎت ﭘﺮ­ﻛﺎری از ﻧﻘﺶ­های اژدﻫﺎ، ﺳﻴﻤﺮغ، ﻃﺎووس، اﻧﺴﺎن و بعضی ﺣﻴﻮاﻧﺎت ﻣﻮرد ﻋﻼﻗﻪ­ی ﺑﻮدا ﻧﻈﻴﺮ اﺳﺐ، ﻣﻴﻤﻮن و ﻓﻴﻞ به کار می­ بردند.
معماری چین همیشه با طبیعت هماهنگ بوده و همچنین بسیار متقارن است، که هم از لحاظ نظری زیباست و هم از نظم مناسبی برخوردار است و همچنین نشان از عظمت و شکوه این معماری دارد.
اﻳﻦ ﺑﻨﺎﻫﺎی ﭼﺘﺮی ﺷﻜﻞِ ﭼﻨﺪ ﻃﺒﻘﻪ، دارای ﺗﻌﺪاد ﻃﺒﻘﺎت ﻓﺮد می­ﺑﺎﺷﻨﺪ؛ ﭼﺮا ﻛﻪ اﻋﺪاد زوج ﻧﺰد چینیﻫﺎ ﻧﺤﺲ اﺳﺖ.
 در معماری این کشور از ستون­ ها و تیر های زیاد استفاده می شده است. همچنین بر دیوار های عمودی تأکید دارد به طوری که اغلب از تعداد زیادی دیوار عمودی تشکیل شده است، و جالب است بدانید دیوارها هیچ سهمی در تحمل وزن ساختمان ندارند و نقش آنها جدا کردن اندرونی از بیرونی و اتاق­ ها از یکدیگر است. همچنین دﻳﻮارﻫﺎی ﺣﺠﻴﻢ و ﺑﻠﻨد، ﺑﺮج ﺑﺰرگ روی دﻳﻮار، ﺧﻨﺪق ﻋﺮﻳﺾ و ﻋﻤﻴﻖ دور ﺷﻬﺮ و دور ﻗﺼﺮ ﻧﻤﺎدﻫﺎیی از اﻣﻨﻴﺖ و ﺣﻔﺎﻇﺖ ﻫﺴﺘند.

 

  معماری ژاپنی (Japanese Architecture):

معماری ژاپنی نیز ﭘﻴﻮﻧﺪ عمیقی ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ دارد به طوریکه ﺗﻘﺮﻳﺒﺎً ﺗﻤﺎم ﻣﻮاد ﺳﺎﺧﺘﻤﺎنی ژاﭘﻦ رﻳﺸﻪ گیاهی دارﻧﺪ و چوب درﺧﺘﺎن جنگلی ﻣﺼﺎﻟﺢ اصلی را ﺗﺸﻜﻴـﻞ می­ دهند. برای مثال از ﺳﺪر، ﻛﺎج، ﺳﺮو و ﺻﻨﻮﺑﺮ ﺑﺮای اﺳﻜﻠﺖ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن و از ﺑﻠﻮط و ﺷﺎه ﺑﻠﻮط ﺑﺮای ﺗﺰﺋﻴﻨﺎت داخلی در ﻣﻌﻤﺎری سنتی اﺳﺘﻔﺎده می ­ﺷﺪه ­اﺳت.
در ژاﭘﻦ ﺧﺎﻧﻪ­ﻫﺎ حتی ­اﻟﻤﻘﺪور رو ﺑﻪ ﺟﻨﻮب ساخته می­ شدند و دارای ﺳﺎﻳﻪ­ﺑﺎن ﻫﺎی ﺑﻠﻨﺪ در اﻣﺘﺪاد ﺳﻘﻒ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ از ﺗﺎﺑﺶ ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎنی و ﺑﺎرش ﻫﺎی ﺷﺪﻳﺪ باران ﺟﻠﻮگیری کنند. دﻳﻮار ﻫﺎی ﺑﻠﻨﺪ اﻃﺮاف ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻴﺰ نمای شمالی را از وزش ﺑﺎد ﻫﺎی ﺳﺮد زﻣﺴﺘﺎنی ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ میﻛﻨﻨﺪ.
دﻳﻮار ﻫﺎی ﺟﺎنبی ﺳﺎﺧﺘﻤﺎنﻫﺎ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻣﺘﺤﺮک (ﭘﺎرﺗﻴﺸﻦ) ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ در ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﺷﺪه و در نتیجه ﺟﺮﻳﺎن ﻫﻮا اﻳﺠﺎد می ­شود.
ﻣﻌﻤﺎری ﺧﺎﻧﻪ ژاپنی ﺑﺮوﻧﮕﺮا ﺑﻮده و ارﺗﺒﺎط مستقیمی ﺑﺎ طبیعت اﻃﺮاﻓﺶ دارد به گونه ­ای ﻛﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ داﺧﻞ ﻳک ﻣﺤﻮﻃﻪ­ی ﺳﺒﺰ ﻳﺎ یک ﺑﺎغ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ و در ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ اﺣﺴﺎس ﺧﻠﻮت و صمیمیت را ﺑﻪ ﺳﺎﻛﻨﺎﻧﺶ اﻟﻘﺎ می­ﻛﻨﺪ.
ﺑﻪ دﻟﻴﻞ زﻟﺰﻟﻪ ﺧﻴﺰ ﺑﻮدن ژاﭘﻦ، ﻣﻌﻤﺎران ژاپنی از ﻣﺼﺎﻟﺢ ﺳبک در ﺳﺎﺧﺖ ﺑﻨﺎﻫﺎ اﺳﺘﻔﺎده میﻛﺮدﻧﺪ و ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن­ﻫﺎ ﻧﻬﺎﻳﺘﺎً 2 ﻃﺒﻘﻪ ﺳﺎﺧﺘﻪ میﺷﺪ و ﮔﺴﺘﺮش ﻛﺎخ­ﻫﺎ در رو ي زﻣﻴﻦ ﺑﺼﻮرت افقی ﺑﻮده اﺳﺖ. ﻫﺮ ﻛﺎخ ﻣﻌﻤﻮﻻً ﺷﺎﻣﻞ ﻳک ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن اصلی و ﭼﻨﺪ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن فرعیِ کوچکتر ﺑﻮده و راﻫﺮو ﻫﺎیی ﺳﺮﭘﻮشیده اﻳﻦ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ها را ﻛﻪ ﺑﺮای واﺣﺪﻫﺎی ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺧﺎﻧﻮاده ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﻪ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﻣﺮﺗﺒﻂ میﻛﺮد.

 

  معماری کلاسیک (Classical Architecture):

معماری کلاسیک به عنوان یکی از سبک های معماری به سبک و طراحی ساختمان­ ها در یونان باستان و روم باستان اشاره دارد که دین بر هر دوی آن ها تأثیر شدیدی گذاشته است. در معماری کلاسیک برای نشان دادن مهارت سازندگان ستون ها و طاق ها و گنبد ها اغلب در مقیاس بزرگ ساخته می شده اند.

 

  معماری روم (Roman Architecture):

ﻳﻜﻲ از ﻣﻮﻓﻘﻴﺖﻫﺎی ﻋﻤﺪه در ﻣﻌﻤﺎری رومی دﺳﺘﻴﺎﺑﻲ ﺑﻪ ﺑﺘﻦ ﺑﻮد که اﻣﻜﺎن ﺳﺎﺧﺖ قوس، ﻃﺎق و ﮔﻨﺒﺪهایی ﺑﺎ دﻫﺎﻧﻪ­های ﺑﺰرﮔﺘﺮ را عملی ﻛﺮد که باعث شد رومی ­ها قادر به ساخت معابد و ساختمان­ های بزرگتر از گذشته باشند و ﻓﻀﺎﻫﺎی ﮔﺴﺘﺮده و ﺑﺎﺷﻜﻮهی را با عملکردهای مختلف در ﻣﻌﻤﺎری داخلی رومی ﺑﻪ وﺟﻮد آورند، به این صورت که معماری رومی معماریِ فضاسازی شد.
آﭘﺎرﺗﻤﺎن ﺳﺎزی در اواﺧﺮ دوره اﻣﭙﺮاﺗﻮری روم ﻛﻪ ﺟﻤﻌﻴﺖ ﺷﻬﺮﻫﺎ اﻓﺰایش ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﻓﻀﺎی ﻛﺎفی ﺑﺮای ﺳﺎﺧﺖ ساختمان­ های عظیم وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺖ، ﺑﻴﺸﺘﺮ رواج یافت.
معماری ﺷﻜﻮﻫﻤﻨﺪ رومی ﺑﻪ ﺳﺎﺧﺖ، ﺗﺰئینات تجملاتی و ﺑﺰرگیِ داﺧﻞ ﺑﻨﺎ ﺗﻮﺟﻪ زیادی ﻧﺸـﺎن می­داد، همچنین استفاده از سنگ مرمر در بین رومی­ها رایج بود.
نمونه­ های مشهور معماری رومی آمفی تئاتر کولوسئوم در رم است.
جالب است بدانید پانتئون بزرگترین گنبد ساخته شده در روم باستان است که ممکن است اولین ساختمان از معماری کلاسیک باشد که داخل آن به عمد طوری ساخته شده است تا از نمای بیرونی نمایان شود.
آمفی تئاتر کولوسئوم نیز دارای معماری بیضوی است و حلقه­ هایی که تا بالا به صورت پله­ کانی برای تسهیل دید و ﻧﺸﺴﺘﻦ ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻴﺎن به کار رفته ­اند.

 

  معماری یونان (Greek Architecture):

در معماری ﻳﻮﻧﺎن ﻫﺎرﻣﻮنی و رﻳﺘﻢ ﻣﻮزیکالی در ﺗﻤﺎم ﻗﺴﻤـﺖهای ﺑﻨﺎ ﺑﻪ ﭼﺸـﻢ میﺧﻮرد. معماری ﻳﻮﻧﺎنی در واقع نوعی ﭘﻴـﻜﺮه ­سازی ﺑﻮد ﻛﻪ میﺑﺎﻳﺴﺖ از ﺑﻴﺮون ﺗﻤﺎﺷﺎ میﺷﺪ.
ستون­ ها که در بالای خود طرحی داشتند از برجسته ترین عناصر در معماری یونان باستان هستند که به ساختمان­ها احساس نظم، قدرت و تعادل می ­بخشید، همچنین مجسمه هایی در بالای ستون­ ها قرار داشتند که غالباً داستانی را بیان کرده یا یک رویداد مهم را ثبت می­ کردند.
معماری یونان با ستون­ های بلند، جزئیات پیچیده، تقارن، هماهنگی و تعادل شناخته شده است.
این معماری ﻧﻴﺰ ﺑﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺟﻠﻮه­ ای ﻣﻌﻘﻮل و منطقی دارد، وﻟﻲ در آن ﻫﻤﻮاره ﺗﻼش در ﺑﻴﺎن زﻳﺒﺎیی و ﻣﻄﺮح ﻛﺮدن ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻳﻚ ﺣﺠﻢ ﺑﻮده اﺳـﺖ. ولی ﺑﻪ ﺧﺎﻃـﺮ اﺳﺘـﻔﺎده از ﺳﻴـﺴﺘﻢ ﺗﻴﺮهای افقی و ﺳﺘﻮن­ﻫﺎی ﻋﻤـﻮدی و ﻣﺤﺪودیت اﻳﻦ روش در ﭘﻮﺷـﺶ دﻫﺎﻧﻪ­ ﻫﺎ، آن ها ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻪ ﻓﻀﺎﺳﺎزی و حل ﻓﻀﺎﻫﺎی داخلی نشده­ اند.
نمونه های اصلی معماری یونان که امروزه زنده مانده اند معابد بزرگی است که آنها برای خدایان خود ساخته اند.

 

  معماری بیزانس (Byzantine Architecture):

معماری بیزانس تحت تأثیر معماری روم در غرب و همچنین معماری شرقی قرار داشته است.این معماری با استفاده متمایز از گنبدها, اشکال کلاسیک، استفاده از آجر به جای سنگ، نقشه­ های مرکزی متقارن کلیساها و استفاده از موزائیک­ های پیچیده وعظیم در دکوراسیون ساختمان­ ها قابل تشخیص است.

 

  معماری رومانسک (Romanesque Architecture):

در دوره­ای که کشورهای اروپایی درگیر جنگ بوده و نگران محافظت در برابر تهاجم ­ها بودند، معماری رومانسک ساختمان­ هایی با دیوارهای سنگین و مقاوم و حداقل بازشو ها بوجود آورد. این معماری با ویژگی ­های کلیدی ­ای مثل قوس­ های گرد و تکرار ردیف­ های این قوس­ ها، ﺗﺰئینات ساخته شده از گل، دیوا رهای ضخیم، پنجره ­های باریک، شیشه­ های رنگی و برج­ ها مشخص می ­شود.
نمونه­ ی اصلی آن کلیسا هایی است که در این دوره ساخته شده و یکی از مهمترین آثار این دوره کلیسای جامع سانتیاگو د کامپوستلا  ( Santiago de Compostela Cathedral) در اسپانیا است که در زمان جنگ های صلیبی ساخته شده و بزرگترین محصول این سبک است.

  معماری گوتیک (Gothic Architecture):

در معماری گوتیک دیوار های نازک جایگزین دیوارهای ضخیم دوران رومانسک شد. همچنین طاق و قوس به عنوان راه حل هایی برای ساختن یک سازه بسیار بلند و در عین حال حفظ نور طبیعی هرچه بیشتر مورد استفاده قرار گرفتند.
در این دوره ساختمان­ هایی با بلندی و سبکی بی سابقه ساخته شدند که دارای قوس ­ها و طاق­ هایی اغراق­ آمیز و نوک تیز، پنجره ­هایی عظیم با ﻫﻼل­ های ﺗﻴﺰ ﺑﺮای اﻓﺰایش ﻣﻴﺰان ورود ﻧﻮر ﺑﻪ داﺧﻞ ﺑﻨﺎ با شیشه ­های رنگی، برج ­ها و مناره­ های مارپیچ، ستون­ های باریک و قوسی شکل هستند.
خوب است بدانید در معماری گوتیک شکل کلی ساختمان­ ها را بر مبنای شکل صلیب می ساختند.

 

  معماری رنسانس (Renaissance Architecture):

معماری رنسانس یکی دیگر از سبک های معماری می باشد که مجددا برخی ویژگی ­های معماری یونانی و رومی را با ویژگی­ های برجسته ­ی سبک­ های معماری جدید مانند گنبد های دوره­ ی بیزانس و برج­ های دوره رومنسکی و سقف ­های طاقی شکل و پنجره های بزرگ شیشه­ ای رنگی دوره ­ی گوتیک ترکیب کرد، که این ترکیب با استفاده­­ ی گسترده از موزائیک برای دکوراسیون و سنگ فرش­ها سبکی باشکوه ایجاد کرد که هم اکنون در کلیساهای جامع در سراسر اروپا یافت می ­شود. نقشه­ های ساختمان­ های رنسانس معمولاً دارای ظاهر و نمایی متقارن، ساختمان مربعی یا مستطیلی، سقف­ های مسطح و صاف، نقوش کلاسیک، طاق­ ها و گنبد ها، ستون­ های رومی و حیاط ­های محصور هستند.

  معماری باروک (Baroque Architecture):

معماری باروکی یک سبک ساختمانی است که ساخت و ساز معماری رومی را اتخاذ کرد و آن را با هدفِ نشان دادن قدرت و ثروت کلیسای کاتولیک روم و جلب توجه بیننده، مدرن­تر و نمایشی ­تر کرد.
در ساختمان­ ای باروک بیننده از بیرون موفق به دیدن فضای درونی یک ساختمان که غالبا خیالی­ تر از نمای بیرونی است نمی ­شود.
نقشه ساختمان­ ها در معماری باروک اغلب بیضی ­شکل بوده و دارای دیوار های محدب و مقعر است.
از دیگر ویژگی­ های بارز این معماری می توان به  موارد زیر اشاره کرد:
  •   استفاده از زیورآلات و مجسمه طلاکاری شده و تزئینات بسیار زیاد و خیره کننده، 
  •  توجه زیاد به نورپردازی و استفاده از جلوه های روشنایی، برای ایجاد نور های شدید و نمایشی و فضای درام یا استفاده از چراغ ­های سایه دار برای ایجاد تضاد،
  •  استفاده از نقاشی­ ها و شکل­ های پیچیده و گیج کننده، گچ کاری یا استفاده از سنگ مرمر روی دیوار ها و سقف که جلوه­ ای تزئینی به آن می بخشد.
کاخ کاسرتا (Caserta) بزرگترین بنایی بود که در قرن هجدهم در اروپا بنا شد و آخرین اثر معماری باروک در ایتالیا بود.
 

   

  معماری روکوکو (Rococo Architecture):

اینطور تصور می­ شود که روکوکو صرفاً مرحله بعدی از دوره باروک است به طوری که معماران روکوکو ایده های باروک را به طور سبک­تر و برازنده ­تر به کار بردند و ساختمان های سفید دلپذیری احداث کردند.
معماران روکوکو فضا های یکپارچه به دست آوردند، بر عناصر ساختاری تأکید کردند و اندازه ستون­ ها را به حداقل کاهش دادند.
از خصوصیات روکوکو می توان به استفاده از منحنی ­ها و پیمایش­ های پیچیده، تزئیناتی به شکل گیاهان، اتاق­ هایی به شکل بیضی و پنجره ­های متعددی که غالباً کل ساختمان را در بر گرفته و به آن جلوه ای چشم گیر داده است اشاره کرد.
همچنین در معماری روکوکو، مجسمه تزئینی و نقاشی از ساختمان جدا نشدنی است.

 

  معماری نئوکلاسیک (Neoclassical Architecture):

معماری نئوکلاسیک به عنوان واکنشی به سبک­ های معماری روکوکو و باروک آغاز شد به طوری­که سبک ­های تزئین شده ­ی باروک و روکوکو در این دوره مطلوب نبودند. در واقع این سبک معماری سعی در بازگرداندن برخی خصوصیات ساده و کلاسیک معماری یونان باستان و روم را دارد.
ویژگی­های معماری نئوکلاسیک:
  •   مقیاس گسترده وعظیم،
  •   نقشه ­های متقارن و منظم،
  •   سادگیِ فرم،
  •   دیوار های خالی،
  •    سقف­ های مسطح و اغلب گنبدی،
  •    استفاده ­­ی حداقلی از تزئینات در ظاهر ساختمان،
  •    استفاده­ ی بیش از حد از ستون­ های بلند و ایستاده به عنوان یک عنصر تکراریِ مداوم،
  •    پیروی باغ های اطراف ساختمان­ ها از الگوهای هندسی ساده.

 

  معماری هنر نو (Art Nouveau):

در Art Nouveau تنها به معماری بیرونی توجه نشده است، بلکه توجه به مبلمان و فضای داخلی نیز در این سبک مهم بوده است.
در این معماری اشکال و ساختار ها معمولاً نامتقارن هستند، به این معنی که طرفین آنها لزوماً متعادل و شبیه به هم نیستند.
استفاده گسترده از قوس ها و اشکال منحنی، رنگ هایی که طبیعت را به یاد می آورند مانند قهوه ای، زرد و سبز، موزاییک و کاشی های لعاب دار و رنگارنگ، درها و پنجره های قوس دار و شیشه­ های خمیده، مواد مدرن مانند فلز و شیشه در بسیاری از ساختمان ها نیز رواج داشته است.
همچنین تزئینات و اشکال استفاده شده الهام گرفته از طبیعت هستند مثل حشرات، پرندگان و گیاهان؛ آن ها که مارا به یاد نقوش ژاپنی می­ اندازد.
پس می توان گفت که عناصر تزئینی ساختمان­ های Art Nouveau ترکیبی از “طبیعت” و “صنعت” است.

 

  معماری هنرهای زیبا (Beaux-Arts Architecture):

یکی دیگر از سبک های معماری Beaux-Arts است که با نظم، تقارن، طراحی رسمی، بزرگی و شکوه و تزئینات دقیق و پیچیده توصیف می شود.
 از عناصر این سبک معماری می توان به بالکن­ ها، ستون­ ها، طاق های بزرگ، قرنیز ها و رواق­ های مثلثی اشاره کرد. فضای داخلی که اغلب دارای یک راه پله بزرگ و یک تالار بزرگ است به طور معمول مجلل بوده و با مجسمه، گل و سپر تزئین شده است. معماری Beaux Arts با ترکیب معماری کلاسیک یونان و روم با ایده های رنسانس، یک سبک موردعلاقه برای ساختمان ­های بزرگ عمومی و عمارت­ های مرفه بود و به دلیل وسعت و بزرگی ساختمان­ ها، از این معماری بیشتر برای ساختمان­ های عمومی مانند موزه ­ها، ایستگاه­ های راه­ آهن، کتابخانه ­ها، بانک ­ها، دربا رها و ساختما ن­های دولتی استفاده می ­شود.  

 

  معماری آرت دکو (Art Deco):

جالب است بدانید که بسیاری از نقوش آرت دکو از معماری مصر باستان الهام گرفته شده اند.
ویژگی­های قابل شناسایی ساختمان­ هایی با معماری آرت دکو :
  • استفاده از آلومینیوم، کروم و شیشه در تزئینات،
  • استفاده از مواد جدید صنعتی مانند گچ، بتن، آجر لعاب دار و فولاد ضد زنگ در ساختمان،
  • اشکال مکعبی،
  • لبه های تیز و شیب دار،
  • سطوح صاف و براق،
  • استفاده از اشکال و نقوش خطی، زیگزاگ و هندسی در ساختمان.
در جزئیات تزئینی نیز می ­توان از نقوش مختلف هنری یا عجیب و غریب متناسب با کارکرد ساختمان یا تشخیص معمار استفاده کرد.
در سالن­ های سینمایی دهه­ های 1920 و 1930 اغلب از طراحی Art Deco  استفاده می ­شده است.

 

  معماری مدرن (Modern Architecture):

معماری مدرن بیشتر بر موقعیت و عملکرد تأکید دارد و از نظر فلسفی، معماران مدرن علیه سبک ­های سنتی قیام می­ کنند.
این سبک که یکی از سبک های معماری می باشد قرار بود عاری از جزئیات غیرضروری و تمرکز بر روی سادگی و استفاده­ ی کاملاً منطقی از مواد و از بین بردن زینت باشد.
ویژگی­ های اصلی این سبک:
  • تزئینات حداقلی،
  • ساختمان­ های کم مصرف،
  • استفاده از مصالح مدرن یا مصالح پیش ساخته و قطعات کارخان ه­ای،
  • تعامل فضای داخلی و بیرونی،
  • استفاده از پنجره ­های بزرگ شیشه ­ای از سقف تا کف و نور طبیعیِ خورشید،
  • اشکال هندسی ساده و تأکید بر خطوط افقی و عمودی و اشکال مستطیلی،
  • رنگ های سفید یا خنثی،
  • فضای پر نور.
مدرنیسم با رد تزئینات و پذیرش “مینیمالیسم” یا “سادگی”، به مهمترین سبک یا فلسفه جدید معماری و طراحی قرن بیستم تبدیل شد.

 

  معماری پست مدرن (Postmodern Architecture):

معماری پست مدرن که از جنبش مدرنیسم پدید آمده واکنشی است در برابر سبک ­های سنتی و کلاسیک، اما با بسیاری از عقاید مدرنیستی در تضاد است.
معماران پست مدرن با ترکیب ایده­ های جدید و فرم­های سنتی; ساختارهای شگفت آور، غیرمعمول، غافلگیرکننده و حتی مفرح بوجود آوردند به این صورت که از شکل­ ها و جزئیات آشنا به روش­ های غیر منتظره استفاده کردند و سعی داشتند ضمن شکستن قوانین، ساختمان­ ها پویا و سرگرم کننده شوند. 
معماری پست مدرن بعنوان یکی از سبک های معماری گرایش بسیار تزئینی و تا حدی غریبانه دارد و به طور معمول، از شیشه­ های رنگی، کاشی­ های سرامیکی و سنگ­ ها در سطوح بیرونی استفاده می­ شود در حالی که برای طراحی داخلی پست مدرن استفاده از رنگ­ های روشن و جسورانه متداول است.
هیچ طرحی در خانه پسامدرن کاملاً متقارن نیست که این ویژگی به شخصی سازی و منحصر به فرد بودن خانه کمک می­ کند.
 این معماران دوست دارند با خطوط و اشکال خاص بازی کنند، خصوصاً با اغراق در سقف­ ها و استفاده از زاویه­ های عجیب و غریب و اشکال مبهم.
در معماری پست مدرن بنایی که به نظر می ­رسد در حال فروپاشی است، اما از نظر استراتژیکی طراحی شده است تا به این شکل به نظر برسد.

 

  معماری نئو مدرن (Neomodernist Architecture):

اولین چیزی که باید درهنگام طراحی یک ساختمان نئو مدرن به یاد داشت ساده نگه داشتن آن است. معماری نئو مدرنیسم پیچیدگی پست مدرنیسم را نفی می­کند و به دنبال سادگی بیشتر است.
این معماری فقط تا حدی توانست روند “مینیمالیست” یا “سادگی” را حفظ کند یعنی به طور کلی نتوانست دکوراسیون و تزئینات را رد کند.
در ساختمان های نومدرن توجه به عملکرد اولویت دارد و به طور معمول از مواد فلزی و سازگار با محیط زیست استفاده می شود. همچنین این ساختمان ­ها در فرم و طرح ساده اند و اغلب در ساختارشان از اشکال خطی استفاده می­ شود.

 

  معماری های-تک (High-Tech Architecture):

معماری High Tech تحت تأثیر مهندسی و فناوری جدید سبکی است که با نمایش اجزای ساختمانی خود مشخص می ­شود. از ویژگی ­های این معماری می توان به موارد زیر اشاره کرد:
  •  قاب بیرونی ساختمان­ ها که از فولاد و شیشه تشکیل شده است،
  • مصالح به کار رفته در ساخت و ساز ساختمان عمدتا از مواد سبک وزن است،
  • در مصالح اغلب از رنگ های روشن پوستی صاف و انعطاف پذیر استفاده می شود،
  • دارای ساختار اسکلتی است و سازه­ هایی از قبیل تیرها و کابل ­ها به وضوح نمایش داده می­ شوند،
  • لوله کشی­ ها رنگی است.
معماریhigh tech  یک معماری پرطرفدار در ساخت بسیاری از مراکز و ساختمان­ های تجاری است. 

 

  معماری ساختارشکن (Deconstructivist):

در این سبک معماری قوانین طراحی شکسته شد، اما به نوعی پالایش و ظرافت مدرنیسم باقی مانده است به طوری که شکل ساختمان با از دست دادن تقارن دستکاری شد و به اشکال هندسی غیرقابل پیش بینی تغییر یافت، اما عملکرد ساختمان حفظ شد. ویژگی ­های اصلی سبک معماری Deconstructivism:
  • استفاده از اشکال نامربوط، متضاد و انتزاعی،
  • استفاده از شیشه، فلزات، سنگ ها،
  • قاب­ های پنجره ­ای که اغلب در دیوار ها پنهان است،
  • دیوار های تحریف شده،
  • سقف­ های خم شده،
  • معابر پیچ خورده،
  • فضا های داخلی عجیب وغریب.
معماری ساختارشکن قصد دارد بازدید کننده را دچار سردرگمی کند و در بیشتر موارد فضای داخلی به اندازه نمای بیرونی مبهوت کننده و حتی شگفت انگیز تر است. در این معماری بعنوان سبکی از سبک های معماری بیشتر تمرکز بر روی آزادی شکل است به طوریکه یک شکل هرج و مرج و تقریباً غیرممکن یک ساختمان را نشان می دهد که در واقع با دقت و محاسبه کامل برنامه ریزی و اجرا می­ شوند.

  

  معماری سبز (Sustainable Architecture or Green Architecture):

معماری سبز یا پایدار یکی دیگر از سبک های معماری است که رویکردی برای ساختمان سازی است که اثرات مضر پروژه های ساختمانی را بر سلامت انسان و محیط زیست به حداقل می­ رساند. معمار یا طراح “سبز” سعی دارد با انتخاب مصالح ساختمانی سازگار با محیط زیست و شیوه ­های ساختمانی متفاوت؛ از هوا، آب و زمین محافظت کند و در همین حال ساختمان ساخته شده کارآیی کافی را نیز داشته باشد.
مثلا استفاده از دیوار هایی که اجازه ندهند رطوبت و هوا وارد ساختمان شوند و از آن خارج شود و یا استفاده از انرژی خورشیدی برای استفاده کمتر از انرژی و کاهش هزینه ها. برای مثال برج بادی تایوان از این نوع ساختمان هاست که بدنه­ ی خارجی آن از تعداد زیادی توربین بادی کوچک تشکیل شده که می­ توانند برق کل ساختمان را تامین کنند. 

در مرکز مبادلات بین المللی فوئوکای ژاپن نیز ار معماری سبز استفاده شده است به این صورت که به واسطه­ ی پنجره­ های زیادی که به کار رفته است کل ساختمان توسط نور طبیعی خورشید روشن شده و نیازی به استفاده از برق نیست. همچنین ویژگی بارز این ساختمان، طراحی منظمی از زه­کشی آب، مشابه کوه است. این روش به دلیل جاری شدن آب از بالای ساختمان و پایین آمدن آن سبب آبیاری طبیعی گیاهان بالا و اطراف ساختمان می­ شود.

ثبت ديدگاه